Zo'n boodschap knijpt je keel dicht. Maakt dat de degene waaraan je het vertelt niet weet wat hij of zij daarop zeggen moet. ’t Zal je maar gezegd worden. Waar moet je dan heen? Wie kan in die persoonlijke, diep ingrijpende nood, met de dood voor ogen nog helpen?

Op uw noodgeschrei… Volgens Van Dale betekend schreien: huilen, roepen, schreeuwen. En nood: benauwdheid, gevaar of behoefte. Noodgeschrei kan dan misschien ook het best omschreven worden als: uit de benauwdheid roepen, schreeuwen.

Wat kan het lang duren voor ik het zo benauwd heb dat ik echt geen uitweg meer zie. Geen mens,  arts of middel me meer helpen kan. Zelf denk ik terug aan die keer dat ik in het ziekenhuis lag nadat de eerste chemokuur was toegediend. Alle middelen werden aangewend om mijn darmen weer opgang te helpen. Die volledig door de chemo waren stilgelegd. Dagen verliepen en geen middel hielp. De pijn werd onderdrukt door morfine. Tot ik het zo benauwd kreeg en geen uitkomst meer zag. In die nood riep ik tot de Heere. Toen hoorde God… ook naar mijn lichaam en verloste mij uit mijn lijden. Op uw noodgeschrei deed Hij grote wonderen!

Beschamend om zo tot de ontdekking te komen dat ik het heimelijk toch nog van artsen en middelen verwachtte. De Heere wachtte met helpen tot de benauwdheid onhoudbaar werd. Zo benauwd dat niemand meer, en ik ook mezelf niet, kon helpen. Tot de Heere alleen de eer zou ontvangen.

Zo werkt de Heere in het lichamelijke, in het tijdelijke en in de benauwdheid van de ziel die zucht naar verlossing van de zondelast. Een zondaar die verlangt een genadig God te ontmoeten als het sterven wordt. Of ook als het lijden langer duurt. De Heere wacht om genadig te zijn. Tot u en ik geen uitkomst meer zien, zijn uitgewerkt.

'Op uw noodgeschrei doet Hij (ook nu nog) grote wonderen.'

Henk-Jan Koetsier